जे फक्त सुचले

 जे फक्त सुचतंय,

ते कागदावर उतरवून 

सर्व कागदाचे गठ्ठे तुझ्या समोर आणून ठेवावेत,

आणि मी स्वतंत्र व्हावं एकदाचं..!!

असं सर्व इतकं सोपं आहे का खरंच?

कागदावर उतरणं पाहिल्यासारखं सहज राहिलं नाही रे आता..!!

- जे फक्त सुचले

अंगणातील तुळस

अंगणातील तुळस,
तिही बघत असते आकाशाचे स्वप्न..
सगळ्या श्रद्धा तोडून,
अंगणाचे कुंपण मोडून,
तिलाही खुणावत असतो सुसाट वारा..

तरीही ,
रुतलेल्या छोट्याश्या मातीत
स्वतः चं सर्व अस्तित्व विसरते ती..
घरातल्या चिमुकल्या दोन हातांनी
रेखाटलेली रंगोळीच, आकाश असते तिचं..
संध्याकाळच्या शुभंकरोती मध्ये
तिची हरवलेली श्रद्धा शोधते ती..

'तुही तसंच करते..!!,
नाही का ग आई..??'

...वैष्णवी..
...एक सावली..
#सवी

चार भिंती आणि आडवी रेषा

आजपासून काकडाआरती नाही..

दिंडी घरासमोर यायच्या आधी,
बायकांची रांगोळी काढायची धडपड नाही..
काल दिवसभर तोडलेला शेतमाल,
बाजारात नेण्याची शेतकऱ्यांची लगबग नाही..

अंगणात सडा टाकतानाचा, आईच्या
हातातील बांगड्याचा आवाज नाही..
कुईईSSS आवाज करत बाजूच्या,
खोलीत वाजणारा रेडिओ नाही...

कारण इथे, घरच नाही..!!

फक्त - चार भिंती आणि आडवी रेषा...!!

...वैष्णवी..
....एक सावली  
   
 

समीक्षक..!!

कवितेतले
              यमक,
               विषय-विषयांतर,
               शब्द-भाषांतर..!

               अर्थ-निरर्थक,
               चुकलेले शिर्षक..!
अगदी
               ऱ्हस्व, दीर्घही..!

              बकवास पासून
              नतमस्तक पर्यंत..!!

               बिलकुल नाही ते वाह..!!

तसच
  
              गोंधळलेल्या भावनेचा,
              तोडलेल्या घराचा,
              बदललेल्या नात्याचाही.. !!
तुला जे सांगायचं आहे
त्याची वेळ पहावी नसती लागली..!

कवितेसोबत,
कवियित्रीच्या आयुष्याचंही
तुला बनता आलं असतं का.. ?
                  --एक समीक्षक..!!

 

 

.....वैष्णवी....
...एक सावली    

     
 

....हरवलेली मी..!! ....उडालेला तू..!!

एकदा उडून बघतो का.. ?
........माझ्याशिवाय..!!!

नवीन सापडेल काहीतरी,
चांगलं अजून... कदाचित

असं समज मी हरवली आहे..  
.... गर्दीत..!! 
आणि तू पोहचू शकणार नाही,
त्या रस्त्याला लागली आहे..  

काही वर्षात विसर पडेल तुला,
 ....माझा..!!
नंतर लक्षातही राहणार नाही,
आपल्या दुराव्याची कारणे..!!  

एका निवांत संध्याकाळी,
घरातली वीज गेलेली असेल..!!
आणि बॅक-अप असूनही,
अंधार करून तू बसला असशील..!!

तेव्हा
... उतारवयात..!!
तुला खूप आठवण येईल माझी..!!

आणि तेव्हा तू,
याच कवितेत शोधशील
ती गर्दी,
....हरवलेली मी..!!
....उडालेला तू..!! 

...वैष्णवी.. 

#एक_सावली 

#वादळानंतरची_शांतता 

कोरडा!

पाऊस आला की,
सुचते न कविता
आठवतो तुही आणि
ती भेटही..!

तेव्हा मोडलेली छत्री सांभाळत
तुझ्यापर्यंत पोहचली होती
न भिजता कशीतरी
तुही आला होतास
तसाच कोरडा!
का भेटलो?
काय बोललो?
पडद्याआड सर्व
पण भिजलं होतं भेटीत मन 
आणि परतताना शरीरही...
मोडलेल्या छत्रीमध्ये तेवढं सामर्थ्य
नसावं कदाचित..
दुराव्याचा मारा सहन करायची..!!

मला फक्त तेवढंच आठवतं,
त्या पावसाळ्यात कविता नाही
पण मी भिजली होती..
आणि तेव्हा पासून

पाऊस आला की,
सुचते न कविता
आठवतो तुही आणि
ती भेटही..!

एक सावली 

"पण, किती दिवस.. ??"

कित्येकदा बोलते तुझ्याशी
मनातल्या मनात घोकत सर्व..
तुझं ताडताड निघून जाणं,
आणि
आपला असा अबोला
कोणता प्रश्न सुटणार आहे बरं?
फक्त दुरावा वाढतोय..!!
किती सरळ आहे..

तुला अभिमान वाटायला हवा खरं तर..!!!
स्वतःच अस्तित्व,
          मान,
          सन्मान शाबूत ठेवण्याचा अट्टहास-
वारसा हक्काने जपते आहे मी..!!
या सर्वात,
तू मला नेहमीसाठी
हरवून बसू नये फक्त..!!
कारण,
तू तोडून निघून गेलास रे-
मी तात्कळत बसली आहे इथे-
डोळ्यातले अश्रू गळू नये म्हणून,
खंबीरतेचा आव आणत--
"पण, किती दिवस.. ??" 

एक सावली 

उडणाऱ्याने

संभ्रम आहे,
तुला जाऊ देऊ की
पकडून ठेवू - घट्ट..!!

मुठीतली रेती सरकून जाते
तसे, आपल्यातले क्षण..!!
माझ्या पापाचा भागीदार,
होतो आहे तुही..!!
याच,
उपकारखाली दबत आहे मी..!!

उडणाऱ्याने चालू नये म्हणे,
तुझे पंख पकडून तर ठेवले नाही ना मी..??

..एक सावली...
#एका_सावलीच्या_शोधात

निर्मनुष्य

डोळ्यात पाणी येतं नं
तेव्हा तू आठवते अगं मला!
माझ्या ओरबडलेल्या भावनेला
अश्रू सोबत तुझ्याच जवळ व्यक्त होता येतं..

निर्मनुष्य आयुष्यात -
तूच नाही का माझ्यातला माणूस जिवंत ठेवलास!
नाही तर माणसात राहून,
माणूसपण हरवल्याच्या बातम्या
रोज येतातच की वृत्तपत्रात!

आपल बरं आहे दोघींचं,
बंदीस्त वेदनेंन विव्हळण!!
एकमेकींना कवटाळून,
दुःख अर्ध-अर्ध वाटून घेणं!!
बंद दरवाज्यामागे-
जिवंतपणी मरणं, आणि
असंच मरताना जगणं-अगदी रोज..!!

जी भीती होती,
"आयुष्यात एकट पडायची"
तुझ्या सहवासान तेवढी गेली..
तुझ्या सोबत शक्य तेवढे शब्द
ओळीत मांडत...
गालावर ओघळलेले अश्रू-
सुकून जातात तुझ्या अस्तित्वासहीत..

आणि माझ्यातलाही निर्मनुष्य जागा होतो
राहिलेले जगाचे व्यवहार आटोपायला..!!

...एक सावली..

गुलाब

लहानपणी वेडं-वाकडं शिकलेली गुलाब 
कागदावर रेघाटताना,
तुझी आठवण आली अगं..!!

खुप गोष्टी तुला सांगायच्या असताना 
तुझा आवाज ऐकल्यावर, 
मी चिडते- सर्व जगाचा राग,
तुझ्यावर काढायचा असतो फक्त..!!

या भावनेच्या राजकारणात 
तुझं-माझं नातं तुटलं का..??
कधीच सावरू न शकणारं 
उध्वस्त झालं आहे का..??

सर्व जगाविरुद्ध लढताना-
तुही का माझ्या पाठीशी नाही..??
तू असतानाही,
परकी झाली आहे मी..!!

अंगणात रेखाटलेल्या गुलाबाला 
दोन दिवसनंतर मिटवतात.. तशीच..!!



...एक सावली.. 

स्वतंत्र ओळख

जागतिक महिला दिन सर्वत्र खूप जोरात, अगदी नाचत-गाजत साजरा झाला.  वृत्तपत्रे उत्साहाने प्रोत्साहने भरभरून वाहत होती.  शुभेच्छांचे वर्षावही अगदी दिवसभर चालू होते.  त्यादिवशी बऱ्याच ठिकाणी महिलांनी सेवा, संस्था वगैरे आपल्या क्षमतेने यशस्वीरित्या चालवल्या.  सर्वीकडे महिलांनी स्वतःचे अस्तित्व सिद्ध केल्याचा गाजावाजा अगदी दोन दिवस चालला.  

पण का? आजच्या शतकातही महिलेला स्वतःचे अस्तित्व का सिद्ध करावे लागत ?  आपली मानसिकता आजही का स्त्री दुर्बल आहे आणि तिने तिची क्षमता दाखवावी या विचारात गुदमरलेली आहे?  आजही यशस्वीपणे काम करताना तिच्या क्षमतेवर संशय का घेतल्या जातो ? आजही आपण का मान्य करत नाही कि पुरुषांच्या सहाय्याने ना जगता स्त्री सर्वस्वी स्वतंत्र असू शकते ?
तिची काम करायची पद्धत वेगळी; पुरुषांपेक्षा हटके असू शकते, हे स्वीकारल्या का जात नाही ? इतक्या स्त्रियांच्या सिद्धीकरणानंतरही तीची तुलना का केली जाते?

आपल्या संस्कृतीला अगदी पूर्वी पासून पुरुषप्रधान मानले गेले आहे.  मुलगी जन्मापासून पुरुषावर कशी अवलंबून ठेवली याचे संस्कार मुलीवर अगदी लहानपानापासून केलेले असतात.  आपल्या वर्तुळाच्या बाहेर जाऊन तिने घेतलेला निर्णय थोपवण्याची सोयही आपल्याच या संस्कारात आहे.  मला माहित आहे फिनिक्स पक्ष्यासारखा या जळलेल्या संस्कारातून उडान घेतलेल्या महिलांची भरपूर उदाहरणे आहेत.  ज्यांच्या आशा-आकांक्षा उंच आहेत त्यांना संस्कृती संस्कार वगैरे बांधून ठेऊ शकत नाही.  पण माझा प्रश्न हा आहे कि ह्या गोष्टी महिलेच्या प्रगतीच्या आडमार्गात येतातच का ?

कधी पुरुषांना एकलत का महिलेच्या विरोधात, समाजाच्या विरोधात,  घराच्या विरोधात जाऊन निर्णय घ्यावा लागतो ते?  नाही कधीच नाही !  पुरुष जी म्हणेल तीच पूर्व दिशा समजली जाते ! महिलांच्या यशोगाथा वाचताना हे नाही का हो खटकत ? तिला प्रत्येकदा कोणाच्या ना कोणाच्या विरोधात जाऊन स्वतःचा मार्ग निर्माण करावा लागतो, असे का ? तिच्यासाठी अडथळे निर्माण करण्याची मानसिकता आपल्या समाजातून मोडून काढण्याची गरज आहे. महिलांना तुमच्या आधाराची गरज नाही, तिचे अस्तित्व खूप सुंदर आणि स्वतंत्र आहे  हि भावना पुरुषप्रधान संस्कृतीत रुजायला अजून किती शतके उलटणार आहे ?

जागतिक महिला दिवस बऱ्याच यशस्वी महिलांच्या आयुष्यावर प्रकाश टाकणारा दिवस होता.  त्यांच्या यशाच्या गाथा वाचून मी महिला असल्याचा अभिमानच वाटला. पण त्यांच्या यशाची पायवाट आणि त्यात असलेले अडथळे वाचून मन कासावीस झाले.  छोट्या छोट्या गोष्टींसाठी तिला भांडून गरज नसताना स्वतःची समर्थता सिद्ध करावी लागते हेच चुकीचा आहे.  जागतिक व राष्ट्रीय स्थरावर महिलांच्या यशाचा आढावा घेताना खेड्यातील स्त्रियांची स्थिती दुर्लक्षित केली जाते.  खेड्या-पाड्यात स्त्री सक्षमीकरणाच्या फक्त चर्चाच आहे.  आजही तिथे निम्म्यापेक्षा जास्त स्त्रिया चूल-मूल यातच अडकल्या आहे.  गावातील पुरुषांसाठी महिला दिवस म्हणजे फॅशन आहे फक्तं.! अंधाऱ्या रात्री बायकोवर हात उगारून, दिवसा मी किती तिचा आदर करतो याचा मुखवटा घालून समाजाला दाखवायची मानसिकता खेड्यातील सुशिक्षित वर्गात आजही दिसून येते.  आजही महिला पुरुषरुपी मायाजाळेत फसली आहे.  कितीही दारू पिऊन मारहाण करणारा नवरा असला तरी तो परमेश्वरच, हा विचार कितीतरी महिलांच्या मनात घर करून बसला आहे.  आणि हेच अविचारी अमानवी पुरुष मी किती स्त्रीचा आदर करतो म्हणत महिला सशक्तीकरणाचे भाषण देत आहे.  

या पुरुषप्रधान संस्कृतीतून बाहेर पडण्यासाठी स्त्रियांनीच स्वतःला ओळखण्याची गरज आहे.  स्वतःच्या वर्तुळाबाहेर येऊन पुरुष वेगळा आणि मी स्त्री वेगळी हे समजायची आवश्यकता आहे.  जागतिक महिला दिवस हि एक संधी आहे, या दोघांमधली तुलना थांबवून दोघांनाही स्वतंत्रपणे ओळखण्याची !

... वैष्णवी.. 

घाव

तुझ्या अंगणातल्या कोपऱ्यात 
एक कुंदाच्या फुलाचं झाडं होत.!
आठवते का तुला..?
माझ्या आठवणी अजूनही तश्याच-
सकाळी अंगणातील फुलं गोळ्या करण्याची धडपड,
त्याच फुलांच्या सुगंधात मी त्या झाडाचं फुलं बनली..    

तुझ्या समाजानी काय केलं सांगू?
ते झाड तोडून टाकलं..कुऱ्हाडीनी..!! 
आणि तू,
हसत हसत स्विकारलाही तो घाव..?

तुझी हाडं,
जी मी वाकवली असा आरोप तू करतोय ना..
ती त्या कुऱ्हाडींनी वाकवली.. मी नाही..!!

मी फक्त वाकलेल्या तुला आधार देऊ शकत नाही..!!
किंवा अशे म्हण कधी देणारही नाही..!!-इच्छाच नाही..

कारण,
मीही शेवटी,
त्या कुंदाचं-एक फुलं ..!  
तुला भार होऊ नये म्हणून झाडावरून गळून पडलेलं..!!

...वैष्णवी.. 

#एक_सावली    

बंद दरवाज्यामागे

आधुनिकतेचा पुळका चढलेल्या पार्टीत 

कुजलेल्या विचारांमागे,

लपवत आहे हा समाज,

त्याची फाटलेली लक्तरे..!

जसा बंद दरवाज्यामागे 

तू लपवला आहे, 

तुझ्यातला- 

अमानवी मानव..!!

...वैष्णवी.. 

#एक_सावली   

तुझ्याचसाठी..

आजची कविता,

गर्दीत मागे बसलेल्या तुझ्यासाठी..

कोण..? कुठे..? म्हणत-

मागे वळून पाहणाऱ्या तुझ्याचसाठी...

शब्द-शब्द जागवून माझ्यातला

स्वतः मध्ये सामावण्यासाठी..

अन तरंगणाऱ्या भावनांना

आहे तस समजण्यासाठी...

मुखवटा काढून माझा

कुरुपते सहीत स्वीकारण्यासाठी..

नकळत माझं 'मी'पण

तुझ्यात जपण्यासाठी...

आजची कविता

माझ्यातल्या तुझ्यासाठी..

आजची कविता

फक्त तुझ्याचसाठी...

...वैष्णवी..
#एक_सावली

ध्येय..?

तीचा फोन येतो!
स्वप्न, ध्येय, यश वैगेरे-
आठवून दिले जातात...
पण-
उडायला सांगून
बांधून ठेवलेल्या पंखांच कसं..?
जगण्याच्या धडपडीतच
विस्कटलेल्या जगण्याचं कसं..?
आतमध्ये तुटलेल्या
माणसाचं कसं..?
ध्येयाकडे धावतानाच्या स्पर्धेत
सुटलेल्या हातांच कसं..?
त्याही-पेक्षा
जिवंतपणीच मेलेल्या माझ्यातल्या
'मी'च कसं..?

....वैष्णवी...
#एक_सावली

नाळ

खरं तर,
तू माझ्या जवळ येऊन रडावं
असं काहीही झालेलं नव्हतं.!
तुला विळखा घातलेल्या सापाची,
ताकद तेवढी समजली.!
खूप कीव येते अरे..!!
तुझ्या पडलेल्या विचारांची!!
तुझी ही बाजू समजण्यासाठी-
माझी जन्माची नाळ तोडावी लागली!!
माझ्या-तुझ्या नात्यापेक्षा-
तुझ्यात उतरलेलं समाजातील जातीचं, 
विष जास्त प्रभावी ठरलं..!
खंत वाटते-
तुझ्या मगरीच्या अश्रूमुळे,
क्षणासाठी मीही ढळली... 
पण, रक्ताचा राजकारणी तू.. 
माझ्या भावनेच जातकारण केलंस.... 
आणि,
क्षणार्धात मी होत्याची नव्हती झाली..!
खरं सांगू?
तू माझ्या जवळ येऊन रडावं
असं काहीही झालेलं नव्हतं.!

...वैष्णवी..

ओझं

तुझ्या नजरेतून,तुझाच समाज पाहते आहे

माझ्या स्वप्नांना,उडण्याआधी तुटताना पाहते आहे 

घृणास्पद जाती परंपरेत,अडकला आहेस तू 

त्यात माझा बळी, तूच देताना पाहते आहे 

माझ्या प्रेतयात्रेसाठी, माझं घर जाळलं ज्या समाजानी 

त्या गर्दीत, तू मलाच जिवंतपणे जाळताना पाहते आहे 

तुझ्या डोळ्यातल्या पाण्याने, पुन्हा हा समाज जिंकला 

उंबरठ्याच्या विळख्यात, माझा जीव गुदमरताना पाहते आहे 

मला तुझ्यावर जिंकायच नाही आहे - बिलकुल 

माझ्या जखमेसोबत, मी स्वतः जगताना पाहते आहे 

शेवटी, तुझी मान ताठ ठेवण्याच्या ओझ्याखाली 

माझी मान मी स्वतः, झुकताना पाहते आहे 

...वैष्णवी ..

अलगद

माहित आहे.? आमच्या गावाकडे न दुसऱ्या बाईसोबत (बायको सोडून) बाहेर फिरणाऱ्या माणसाला लफंगा / लोफर म्हणतात आणि नवरासोडून दुसऱ्या पुरुषासोबत संबंध प्रस्थापित करणाऱ्या स्त्रीला कुलीटिनी म्हणतात. बहुदा, आज मी खूप लोकांच्या जखमेवर हात लावणार आहे..

विषयाची सुरुवात कुठे झाली ते आधी सांगते. कालपरवा माझ्या वडिलांशी होत असलेल्या संवादाचा शेवट-

मी, "मला लग्न नाही म्हणजे नाहीच करायचं, विषय इथेच संपला!"

माझा बाप, "का पण ?"

बस.! माझ्या बापाचा "का पण ?" डोक्यात चालेल्या गोंधळाला पूर्ण विराम द्यायला पुरेसा होता.

" लग्न " हा शब्द मला व्यक्तिशः खूप पवित्र वाटतो. उच्चारुन पहा एकदा " लग्न ". अगदीच " अलगद " वेगळीच गुदगुल्या वगैरे देणारी भावना शब्दातच दडली आहे. भारतीय संस्कृतीमध्ये लग्न म्हणजे फक्त विधी-सोहळा नाही. लग्न म्हणजे भावना आहे. समोरच्या व्यक्तीला आपल्या आयुष्यातील अर्धांगिनी वा सहसोबती - नवरा बनवण्याची भावना, प्रत्येक छोट्यातील-छोटी सुख-दुःखे सोबत अनुभवने म्हणजेच लग्न. मला वाटतं नवरा-बायको म्हणजे नातं नसतं,लग्न म्हणजे नातं असतं... 

खूप जुनाट विचार वाटतो आहे का?  कारण अश्या लग्नात बंधने जाणवतात. आजकाल ट्रेंड मध्ये असलेली स्पेस (मोकळीक)नसते, one night stand  वगैरे संकल्पनाच नसते. फक्त ती किंवा तो आणि तुम्ही..! काळानुसार लग्नाची व्याख्या बदलली आणि सोहळ्यासहित होणाऱ्या प्रथा आता show off झाल्यात; बरं इथपर्यंत सर्व ठीक आहे, पण " लग्न " या नात्यातला अर्थ बदलला. आधी जी पवित्रता म्हणून बघितल्या जायचं तो दृष्टिकोन जुनाट म्हणून गणल्या जातो.आता लग्न म्हणजे भावनिक कमी आणि प्रॅक्टिकल फार झालंय.

लग्नाच्या १०-१२ वर्षानंतर तुम्हाला एक मुल असतानाही तुम्ही नवऱ्या व्यतिरिक्त दुसऱ्या व्यक्तीकडे आकर्षित कशे होऊ शकता?  फार विचार करण्यासारखी बाब आहे असं मला सारखं वाटायचं, पण तीच स्त्री किंवा तोच पुरुष, 'अरे आता हे कॉमन आहे सर्वीकडे असंच चालतं' किंवा 'क्षणिक होतं ते -प्रवाहात वाहून गेलो ', अशी उत्तरे देतात तेव्हा रक्त असं फार उसळून येतं.

जेव्हा तुम्ही लग्नात एकमेकांशी बांधले जाता ना; तेव्हा नाही तुमचं मन विचलित होत, नाही तुम्हाला कुठला प्रवाह वाहून घेऊन जात..!  कारण जर लग्न तुम्हाला खरंच समजले असेल तर ते तुम्हाला "अलगद" जपतं.. अगदी तुमचे बाहेरचे प्रकरण माहित असतानाही तुम्हाला कुशीत घेऊन डोळ्यातील दाटलेले पाणी ती "अलगद" लपवते ना तसं.. 

...वैष्णवी..

#एकसावली #जगण्याचीधडपड 

कवीची रात्र

तो तिच्यासाठी जागतो
ती त्याच्यासाठी जागते
बरोबर आहे ते सर्व..
पण-
एखादी रात्र कविचीही असते!
तोही जागा असतो
मंद-मंद प्रकाशात
सुचत असलेली शब्दांची रचना-
लुकलुकणाऱ्या ताऱ्यासारखी फक्त न्याहाळत,
कुठेतरी जागत असलेल्या-
त्याच्या किंवा तिच्या भावना चंद्रप्रकाशात अनुभवात..
प्रेमाची अशी,
एखादी रात्र कविचीही असते!

वयात आलेल्या,
अन लग्न जुळत नसलेल्या,
पोरीच्या काळाजीपायी,
झरोक्यातून येणाऱ्या चंद्रप्रकाशात-
शून्यात हरवलेला बाप रात्री जागत असतो..
त्याच बापाची तुटत असलेली,
एक-एक क्षणाची आस जोडत असतो..
तेव्हाच एखादा कवी-
त्याचीच काळजी स्वतःत जपणारी,
ती एखादी रात्र कविचीही असते!

मागच्या बागेतल्या आंब्याच्या झाडावरचा-
रातकिड्यांचा आवाज !
इतक्या वर्षानंतरही चर्रर्रर् करतो-तिच्या हृदयात..
पहिल्यांदा या वृद्धाश्रमात सोडून गेलेला मुलगा,
आजपर्यंत एकदाही भेटीला आला नाही..
त्या आठवणीत आपले अश्रू,
एक आई शांततेत गाळत असते..
तेव्हा तीची ममता,
कागदावर उतरवायला सरसावला असतो-तो कवी!
ती रात्र-
त्या कविचीही तेवढीच असते ..!!

'माझं प्रेम नाही तुझ्यावर,
आपलं लग्न नाही होऊ शकत',
तो सरळ तोंडावर म्हणून निघून जातो..
किती सरळ सोपं असतं त्याला,
दिलेलं सातजन्माच वचन तोडून निघून जाणं..
तिचं तीळ-तीळ तूटणार मन,
रात्रीच्या अंधारात स्वतःच्या कवितेत,
जपत असतो एक कवी..!!
त्या विरहणी एवढीच,
ती रात्र कविचीही तेवढीच असते!

खिडकीतून दिसणाऱ्या रस्त्यावरच्या दिव्यातून,
कवी भरकटत रात्र जागतो!
खोलीचा चालू असलेला दिवा-
गुरखा,
"तिथला वेडा!
काही तरी बरवडत असेल कागदावर..",म्हणत निघून जातो..
त्यानी वेडा म्हटलं की,
कवी जिवंत होतो..
रात्र जागृत होते!
बस्स् ती तशीच रात्र,
वेडावलेली एखादी रात्र कविचीही असते..!

...वैष्णवी..
#आणि_वादळ_आले

प्रश्न

त्या दिवशी,
त्यानी सरळ डोळ्यात पाहिलं-
खूप दिवसांनी..!!
मला त्याची नजर स्पष्ट वाटायची आरशासारखी-
स्वत:चे प्रतिबिंब दाखवणारी-तेव्हा नव्हती..!!
"तू माझ्यासाठी या गोंधळात अडकली आहेस ना?",
प्रश्न होता..!!
मला कधीही कुणीच विचारू नये असं वाटत असलेला,
अहोरात्र जागवत असलेला..!!
त्याने त्या नजरभेटेत विचारून पण टाकला-
प्रश्न..!!
....वैष्णवी...