समीक्षक..!!

कवितेतले
              यमक,
               विषय-विषयांतर,
               शब्द-भाषांतर..!

               अर्थ-निरर्थक,
               चुकलेले शिर्षक..!
अगदी
               ऱ्हस्व, दीर्घही..!

              बकवास पासून
              नतमस्तक पर्यंत..!!

               बिलकुल नाही ते वाह..!!

तसच
  
              गोंधळलेल्या भावनेचा,
              तोडलेल्या घराचा,
              बदललेल्या नात्याचाही.. !!
तुला जे सांगायचं आहे
त्याची वेळ पहावी नसती लागली..!

कवितेसोबत,
कवियित्रीच्या आयुष्याचंही
तुला बनता आलं असतं का.. ?
                  --एक समीक्षक..!!

 

 

.....वैष्णवी....
...एक सावली    

     
 

....हरवलेली मी..!! ....उडालेला तू..!!

एकदा उडून बघतो का.. ?
........माझ्याशिवाय..!!!

नवीन सापडेल काहीतरी,
चांगलं अजून... कदाचित

असं समज मी हरवली आहे..  
.... गर्दीत..!! 
आणि तू पोहचू शकणार नाही,
त्या रस्त्याला लागली आहे..  

काही वर्षात विसर पडेल तुला,
 ....माझा..!!
नंतर लक्षातही राहणार नाही,
आपल्या दुराव्याची कारणे..!!  

एका निवांत संध्याकाळी,
घरातली वीज गेलेली असेल..!!
आणि बॅक-अप असूनही,
अंधार करून तू बसला असशील..!!

तेव्हा
... उतारवयात..!!
तुला खूप आठवण येईल माझी..!!

आणि तेव्हा तू,
याच कवितेत शोधशील
ती गर्दी,
....हरवलेली मी..!!
....उडालेला तू..!! 

...वैष्णवी.. 

#एक_सावली 

#वादळानंतरची_शांतता 

कोरडा!

पाऊस आला की,
सुचते न कविता
आठवतो तुही आणि
ती भेटही..!

तेव्हा मोडलेली छत्री सांभाळत
तुझ्यापर्यंत पोहचली होती
न भिजता कशीतरी
तुही आला होतास
तसाच कोरडा!
का भेटलो?
काय बोललो?
पडद्याआड सर्व
पण भिजलं होतं भेटीत मन 
आणि परतताना शरीरही...
मोडलेल्या छत्रीमध्ये तेवढं सामर्थ्य
नसावं कदाचित..
दुराव्याचा मारा सहन करायची..!!

मला फक्त तेवढंच आठवतं,
त्या पावसाळ्यात कविता नाही
पण मी भिजली होती..
आणि तेव्हा पासून

पाऊस आला की,
सुचते न कविता
आठवतो तुही आणि
ती भेटही..!

एक सावली 

"पण, किती दिवस.. ??"

कित्येकदा बोलते तुझ्याशी
मनातल्या मनात घोकत सर्व..
तुझं ताडताड निघून जाणं,
आणि
आपला असा अबोला
कोणता प्रश्न सुटणार आहे बरं?
फक्त दुरावा वाढतोय..!!
किती सरळ आहे..

तुला अभिमान वाटायला हवा खरं तर..!!!
स्वतःच अस्तित्व,
          मान,
          सन्मान शाबूत ठेवण्याचा अट्टहास-
वारसा हक्काने जपते आहे मी..!!
या सर्वात,
तू मला नेहमीसाठी
हरवून बसू नये फक्त..!!
कारण,
तू तोडून निघून गेलास रे-
मी तात्कळत बसली आहे इथे-
डोळ्यातले अश्रू गळू नये म्हणून,
खंबीरतेचा आव आणत--
"पण, किती दिवस.. ??" 

एक सावली 

उडणाऱ्याने

संभ्रम आहे,
तुला जाऊ देऊ की
पकडून ठेवू - घट्ट..!!

मुठीतली रेती सरकून जाते
तसे, आपल्यातले क्षण..!!
माझ्या पापाचा भागीदार,
होतो आहे तुही..!!
याच,
उपकारखाली दबत आहे मी..!!

उडणाऱ्याने चालू नये म्हणे,
तुझे पंख पकडून तर ठेवले नाही ना मी..??

..एक सावली...
#एका_सावलीच्या_शोधात

निर्मनुष्य

डोळ्यात पाणी येतं नं
तेव्हा तू आठवते अगं मला!
माझ्या ओरबडलेल्या भावनेला
अश्रू सोबत तुझ्याच जवळ व्यक्त होता येतं..

निर्मनुष्य आयुष्यात -
तूच नाही का माझ्यातला माणूस जिवंत ठेवलास!
नाही तर माणसात राहून,
माणूसपण हरवल्याच्या बातम्या
रोज येतातच की वृत्तपत्रात!

आपल बरं आहे दोघींचं,
बंदीस्त वेदनेंन विव्हळण!!
एकमेकींना कवटाळून,
दुःख अर्ध-अर्ध वाटून घेणं!!
बंद दरवाज्यामागे-
जिवंतपणी मरणं, आणि
असंच मरताना जगणं-अगदी रोज..!!

जी भीती होती,
"आयुष्यात एकट पडायची"
तुझ्या सहवासान तेवढी गेली..
तुझ्या सोबत शक्य तेवढे शब्द
ओळीत मांडत...
गालावर ओघळलेले अश्रू-
सुकून जातात तुझ्या अस्तित्वासहीत..

आणि माझ्यातलाही निर्मनुष्य जागा होतो
राहिलेले जगाचे व्यवहार आटोपायला..!!

...एक सावली..

गुलाब

लहानपणी वेडं-वाकडं शिकलेली गुलाब 
कागदावर रेघाटताना,
तुझी आठवण आली अगं..!!

खुप गोष्टी तुला सांगायच्या असताना 
तुझा आवाज ऐकल्यावर, 
मी चिडते- सर्व जगाचा राग,
तुझ्यावर काढायचा असतो फक्त..!!

या भावनेच्या राजकारणात 
तुझं-माझं नातं तुटलं का..??
कधीच सावरू न शकणारं 
उध्वस्त झालं आहे का..??

सर्व जगाविरुद्ध लढताना-
तुही का माझ्या पाठीशी नाही..??
तू असतानाही,
परकी झाली आहे मी..!!

अंगणात रेखाटलेल्या गुलाबाला 
दोन दिवसनंतर मिटवतात.. तशीच..!!



...एक सावली..