"तो" आणि "तु"

माझ्या कवितेत 'तो' देणार्‍या

त्याला

आज काहीतरी सांगायचं आहे..

तो-

'तो' तुचं असता तर..!

थोडी मर्यादा ओलांडून विचार केला..

त्या 'तो' च्या ऐवजी

      'तु'  असल्याचा..



काही नाही

   शब्दांची रचना

   फारतर बदलली असती..

   कविता आणि 'तो'

   हे घट्ट नातं

   अतुट झालं असतं..

  क्वचितच

 हसणार्‍या शब्दांना

हसण्या पासुन सवड नसती..!

ऐकटेपणा जरा

दूर देशी मुक्कामाला असता..!

'तो' ला 'तु'

संबोधलं असतं..

पण 'तो' आल्याचा भास

     'तो' दिसल्याचा हर्ष

कदाचित 'तो'च देऊ शकतो..

"तो" आणि "तु"

फक्त एक फरक आहे,

त्याला माझ्याशी

बांधणारा 'तु'

खरचं एक देवदुत आहे..

शांत-

सोज्वळ-

निर्मळ-देवदुत-हवासा..!

कवितेचा भास..!

कविता का असते..?
त्यानी विचारलं..!
काय सांगावं आता..
जिथे तुझा सहवास संपतो न्,
अगदि..
तिथेच सुरु होते माझी कविता..!
जिथे तुझी आठवण छळते न्,
अगदि..
तिथेच सापडतो मला-
कवितेचा पहिला वहिला शब्द..!
आणि ..
"कविता संपते कुठे..?"
जिथे वेदना जागते विरहाची..
त्याच वेळी भास संपतो कवितेचा..
"भास..??"
कविता भासच नाही का..?
कितिही लिहलं तरी
आपल्या भेटिनंतर..
जागतोच कि पुन्हा..!
कवितेचा भास..!

संयमी

पेटलेले शब्द
भडका होऊन
आणखीच पेटण्याआधी
 तो "संयमी" 
निघून गेला ...

मी फ़क़्त
ती-
शांत पाठमोरी आकृती
पाहत तिथेच "स्तब्द"
उभी आहे..
एका युगानंतरही
तिथेच..:) 

ही राधा पणती झाली

सौभाग्याचा शाप 
असलेली एक मुर्ती झाली... तुझ्या आठवणीत 
मी आज राधा झाली... 

संपल सर्व वाटत असताना 
एक आशा दिली... 
तुझ्या आठवणीत 
मी आज राधा झाली... 

प्रतिक्षेचा कळस गाठताना 
वेडी फार झाली... 
तुझ्या आठवणीत 
मी आज राधा झाली... 

दिवाळीची ही सांज 
स्वप्नाची रेषा झाली... 
तुझ्या आठवणीत 
मी आज राधा झाली... 

एक दिवा माझ्याही 
अंगणात लाव सख्या... 
तुझ्या आठवणीत 
ही राधा पणती झाली...

मुखवटा

आपल्याच चुका लपवण्यासाठी 
स्वतःची भिती घालवण्यासाठी 
खोटा का होईना 
मनाला दिलासा देण्यासाठी 
"मुखवटा" ओढला स्वतःवर- 
मुखवट्यांच्या जगात 
आणखी एक भर..! 

"मुखवटा" - 
शब्दच किती खोटा वाटतो! 
जेव्हा स्वतःचा विचार येतो! 
मी मला आरशात पाहताना- 
मलाही माझा, 
"मुखवटाच" आवडतो.! 

या मुखवट्यांच्या जगात 
तू मला- 
पुन्हा आरशात पहायला सांगितलं! 
पण आता काहीतरी, 
वेगळच अनुभवलं..! 

माझ्या मुखवट्या मागचं मन 
आणि मनाचं जग! 
खरचं खुप सुंदर आहे.! 
मीच माझं खरं रुप पाहताना 
कधी कधी- 
नव्हे नेहमीच प्रश्न पडले..! 
काही सुटले- 
पण 
काही प्रश्न आजही सतावतात.! 

मुखवट्यांच्या जगातील 
तुही एक नाहीस नं? 
प्रश्न विश्वासाचा आहे न 
म्हणून विचारलं! 

कधी वाटतं 
तुलाही माझा "मुखवटा"च भोवला? 
पण! 
तुच तर 
देवदूतां सारखं येउन 
मला सावरलं.! 
माझा खोटा "मुखवटा" दूर 
सारुन जगायला शिकवलं.!

एक दिवा माझ्याही अंगणात लाव

आज दिवाळी 
एक दिवा माझ्याही अंगणात लाव..! 

जिथे 
तुझी वाट ती तुळस 
आजही बघते.. 
अश्रूंचा अंधार, 
नेहमी साठी घालवण्यासाठी 
तरी- 
एक दिवा माझ्याही अंगणात लाव..! 

जिथे 
तुझ्या स्वागतासाठी ती रांगोळी 
रंगच रंग विस्कटून आहे.. 
डोळ्यात उत्साह पुन्हा येण्यासाठी, 
तरी- 
एक दिवा माझ्याही अंगणात लाव..! 

आज दिवाळी- 
भावनांची उत्कटता संपून, 
मनाची संवेदना थांबुन, 
आयुष्याची नवीन सुरवात म्हणुन, 
तरी- 
एक दिवा माझ्याही अंगणात लाव..!

मी चुकली

आसवलेल्या नयनांनी 
आज मी सुरवात केली, 
आणि अनपेक्षीतच ही 
शब्दांची खेळी मी हरली.! 

पावलं न वाजवता 
भावनांनी डोळ्यात गोंधळ केला, 
मग पुन्हा एकदा 
मनाचा भूतकाळाचा प्रवास झाला.! 

उगचं स्वतःच् नशीब 
स्वतः लिहण्याचा अट्टाहास बाळगला, 
नशीबाचा शिलालेखही 
तीनं सहज फाडला.! 

"स्वतःला जास्तच महत्त्व दिलं" 
या चुकिच्या दबावाखाली, 
आपसूकच अश्रूच्या 
ओझ्यानं माझी पाठ वाकली.! 

झपाटून जगताना मी बदलली 
फक्त मी- 
मला बदल हवाय.! 
म्हणून स्पष्टच बोलली.! 
विसरलीच की- 
झपाटून जगताना मी बदलली 
फक्त मी- 
इथेच 
"मी चुकली..!"