निखारे

सुरवात कशी करू आणि संपवू कुठे..!!

बाका प्रसंग उद्भवला अता जाऊ कुठे..??

कळत नाही, कळतय काही, असही नाही,

फक्त नकळत कळतच सार, सांगू कुठे..??

जगण्याची दिशा हरवली नव्हतीच मुळी

पण ओळखीचाच हा रस्ता नेतोय कुठे..??

रक्तबंबाळ भावनेचा कागद दुर फेकला खरा

पण शब्दांच्या जखमेचे ओरखडे लपवू कुठे..??

खंत तरळलेल्या आसवांची नव्हतीच कधी

पण कळे ना उसने हे अवसान हसण्याचे कमाविले कुठे..!!

जुने चटके रंगवून सांगण्यात कसली मजा..??

नवीन “निखारे” शोधण्यासाठी अता जाऊ कुठे..??  

(२१/०१/२०१४, यवतमाळ)

"तो" म्हणजे

लोकांची तक्रार असते नेहमी, 

कवितेत का “तो” असतो नेहमी..??

मलाही नकोच असतो कवितेतला “तो”

पण शब्द तिथेच सापडतात नेहमी..!!

लोक म्हणाले, “कंटाळलोत आम्ही,

त्याच्या विषयीच तू बोलतेस नेहमी..!!”

“तोच” नाही का माझी अलिखित गझल

जी लिहायचा फक्त प्रयत्न करते मी..!!

धमकी देत म्हणाले, “शेवटचे बजावतोय,

“तो” दिसला जरी पुढे वाचणारच नाही आम्ही..!!”

तुमची पर्वा केलीच कधी श्रोतेहो 

“तोच” पुज्य, मला आणि कवितेलाही नेहमी..!!

पुढे म्हणाले, “विसरलीस वाटतेस,

आम्हीच  तुझ्या शायरी ची वाहवा केलीय नेहमी..??”

माझी प्रत्येक शायरी सुंदर सजली

फक्त त्याच्याच साठी नेहमी...!! 

शेवटी वैतागून म्हणाले, “का त्याच्या नावाने,

लपतेस दुख: अंतरातले नेहमी.??”

“तो” म्हणजे फक्त दुख: आणि वेदना

हेच विसरलात वाटातय तुम्ही..!!

रात्री नंतर प्रकाशाचा सूर्य आहे सांडला

तू अधीर, मी अधीर, चंद्रही अधीरला

सूर्याने सांजवेळी खेळ आंधळा मांडला

दु:ख आपले थैमान मांडून अंतरी बैसला

शांततेने या जीव फार उदासला

समुद्राच्या गाभाऱ्यात सूर्य पहा बुडाला

गावाबाहेरील देवळात अन मी दिवा लावला

निशेच्या एकांतात छळतो तुझा अबोला

कितीदा सांग गुंफू आसवांची शृंखला?

गुलाबी थंडीत मी जपते जुलमी दुरावा

प्रतीक्षा तुझी संपेल नक्की हीच आस जीवाला

संपणार कधी ही व्यथेची मालिका..?

हे सख्या सांग ना रे हे आता तू मला..!

फिरून फिरून जन्म जरी दु:खाने घेतला

रात्री नंतर प्रकाशाचा सूर्य आहे सांडला..!!

हास्य आणि हुंदके

दिसतात कुलूप लावूनी अधिक देखणे ते प्रसंग या  मनातले,

किती विस्तारात आठवते अजूनही मज जीवन त्या क्षणातले.

जसाच दृष्टीतल्या त्या नजरेचा भाग सैल झाला होता,

अधिक सुंदर दिसत गेले ते दृश्य माझ्या डोळ्यातले. 

न ते मोठे शब्द , न त्यांच्या अर्थाचा काही पत्ता होता,

वाऱ्यातही ती बाब कुठे , असे ते प्रेम या वयातले. 

कधी याचे मन तर कधी त्याचे मन होते, 

वाढतीस राहिले नेहमी हे हृदय माझ्या उरातले.

न चुकले माझे काही, न बरोबर त्यांचे काही होते,

हिशोबात या वाया गेले , न जाणे किती ठोके या जगण्यातले. 

खांद्यावर हाथ ठेवुनी त्यांच्या रस्ता चुकला होता, 

राहतात दूरच शोभूनी सगळे ते सल्ले माझ्या नात्यातले.

हाती धनुष्य असूनही, विचारांना मेनकेचा नाद होता,

ओढुनी न्यायचे मला नेहमी , ते जोर या मोहातले.

सौजन्य:

वैभव गुणवंत भोयर

(vgb3333@gmail.com)

पुरुषप्रधान संस्कृती

एकटी आली, एकटी जाणार आहे..!! 

धोतांड मांडून का तुम्ही आडवे येणार आहे..??

एका-एका शब्दाचा हिशोब मांडलाय मी,

न चुकवता मी तो चुकवणार आहे..!!

थांबवायचा प्रयास केलाच मला तर

थोबाडात मारून, मी पुढेच जाणार आहे..!!

हाथ उगारल;लाथ मारेल,

प्रत्येक अन्यायाचा प्रतिकार इथे होणार आहे..!!

दुबळी-दुर्बल ही अवहेलना बास झाली,

स्त्रीची नव्याने कहाणी तुम्ही ऐकणार आहे..!!

वापरून सोडायची वस्तू नाही स्त्री,

सन्मानाने जगावे म्हणून ती लढणार आहे..!!

युगायुगाने वावरलो बंधनात नेहमी,पण आता

“पुरुषप्रधान संस्कृती” ही रीतच मी मोडणार आहे..!!

हसू नका माझ्या या नव्या पायवाटाना,

तुम्हींच त्यांना राजमार्ग म्हणून स्वीकारणार आहे..!!

मुंबई-दिल्ली च्या घटनांना राजकारणाच रूप दिलत,

तेही आता आम्हाला हव तस वापरणार आहे..!!

तुम्ही बलात्काराला फक्त बातम्या मध्ये स्थान द्या,

तुमच्याच विवंचनेतून मी क्रांती करणार आहे..!!

हा साध्या मुलीचा आक्रोश म्हणून दुर्लक्षित करू नका,

हेच फक्त “वैष्णवी” आज तुम्हाला बजावणार आहे...!!

कित्येक बहाणे

कित्येक बहाणे केलेत भेटायचे

पण आता भेटशील कुठे..??

आठवणी सारखी सोयीस्कर

जागाच उरली नाही इथे..!!

कित्येक बहाणे केलेत बोलायचे

पण तेव्हा बोललास कुठे..??

कविते शिवाय योग्य आता

माध्यमच उरले नाही इथे..!!

कित्येक बहाणे केलेत समजवायचे

पण तू समजलास कुठे..??

गैरसमज उराशी बाळगून

दोघेही झुरतोय इथे..!!

कित्येक बहाणे केलेत टाळायचे

पण मी तुला टाळलेच कुठे..??

रस्त्याचे कुठलेच वळणही

चुकवायचे शिल्लक नाही इथे..!!

कित्येक बहाणे केलेत विसरायचे

पण काही स्पर्श विसरले कुठे..??

आठवावेत वाटले ते क्षण

पण संदर्भ केव्हाच बदलले इथे..!!

अनोळख

बेधुंद जीवन प्रवासात,

नवनवीन पायवाटा हुंदळत,

बेफिकीर लोकांची मने जिंकित..!!

अज्ञात वस्तीत- एखादा वाटसरू,

अचानक येतो,

सवयीचा होतो,

आपलासा करतो,

नेहमी साठीच..!!

कुणी आपल्या बंधनात अडकणार,

हे ताडलं कि,

खूप गोंधळतो,

निघून जातो,

मागेही न बघता..!

कारण-

त्याला फक्त जपायची असतो,

अंत:करणात

खोलवर रुजलेली,

“अनोळख”...!!